شرکت های خارجی یک کالا را با کیفیت خوب و قیمت متناسب وارد بازار کرده و تلاش میکنند که نام و نشان « مارک » فراورده خود را در کشور خود و کشورهای خارجی بشناسانند !
سپس تلاش میکنند که سال به سال کیفیت کالا را بالا ببرند ، تا سر حد امکان قیمت را یکنواخت نگه دارند و همه هم و غمشان را به کار میگیرند تا با طرح های تازه و خلاقانه مشتریان بیشتری جذب کرده و مشتریان پیشین را هم راضی نگه دارند !
و چون نیک بنگریم ، تاریخچه ، قدمت ، نشان « مارک » و نام شرکت خود را در گروی کیفیت کالا میگذارند !
برای نمونه : شرکت تیقلمون که قند معروف بلژیکی را تولید میکند ، روی بسته بندی های خود نوشته « از سال 1836 ». شرکت آمریکایی لیوایس ، روی نشان « مارک » خود نوشته « از سال 1850 » و نمونه های دیگر.
افتخار این شرکت ها به این است که از سالهای دور مشغول ساخت و ارائه فرآورده های خود هستند که این خود نشان از کیفیت کالا دارد.
حتی در تبلیغات های خود ، افسانه پردازی کرده و محصولات خود را بسیار کهن و تاریخی تر هم نشان میدهند ، مثلا در تابوت فرعون مصر یک تشتک پپسی پیدا شده و از این قبیل تبلیغات.
ولی شرکت های ایرانی درست بر عکس این عمل میکنند !
با تاسیس یک شرکت ، اجناس تقلبی و بی کیفیت را راهی بازار کرده و بجای اینکه سال به سال بر کیفیت کالا بیافزایند و قیمت را دست نخورده نگه دارند ، قیمت را بالا برده و از همان کیفیت اولیه نیز میکاهند.
سال به سال در طرح و شکل و قیافه کالا ، تغییر چندانی دیده نمیشود چون برای طراحی تازه باید پول طراح داد ، قالب های تازه ساخت و قالب های پیشن را نابود کرده و به دور بریزند ( با عرض پوزش بسیار از فامیل دور ) ، پس چه بهتر که با تغییر رنگ ، سر و ته قضیه را هم آورد و تمامی درآمد را به حساب بانکی واریز کرد !
درست همین اصل هم در بین ایرانیانی که تازه از ایران خارج شده اند هم به چشم میخورد !
برای نمونه ، ایرانیان بلژیک تا جا میافتند و چند واژه یکی از زبانهای ملی بلژیک را یاد میگیرند ، یک رستوران باز میکنند !
نخست بهترین برنج و گوشت کبابی به مشتری ارائه میشود ولی چند ماهی که گذشت و مشتری های رستوران زیاد شدند و کمی پول وارد حسابها شد ، یک تغییر دکوراسیون داده ، میز و صندلی های مرغوب تر جایگزین صندلی های پیشین کرده ولی به جای اینکه کیفیت و قیمت را دست نخورده نگه دارند ، قیمت را بالابرده و از کیفیت غذا میکاهند !
پس از چند ماه که با کم شدن مشتریان روبرو شدند ، بجای اینکه علت اصلی که همانا پایین آمدن کیفیت و بالارفتن قیمت را جویا شوند ، رکود مشتری های خود را در نبود « رقص عربی » رستوران میپندارند و با افزودن یک رقاص و نشان دادن لنگ و پاچه خانم عرب ، میخواهند مشتری جذب کنند !
خلاصه اینکه ، بیشتر ایرانیان میخواهد در همان ماه ها و سال نخستین ، بار خود را ببندند و میلیونر شوند ، حالا چون با کار درست و حسابی ، این امر شدنی نیست ، روی به کلک و حقه میاورند و هنوز به سالگرد تاسیس شرکت خود نرسیده اند یا ورشکست میشوند یا با یکی دو چمدان پول متواری شده و در یک جزیره ناشناخته ، خود را پنهان میکنند تا بدست قانون نیافتند !
البته بماند که اگر رییس این شرکت های ایرانی ( در ایران ) ، دست در دست آخوندها داشته باشند ، ککشان هم نمیگزد و آزادانه فراورده های بدون کیفیت را به خورد خلق الله میدهند !
درصورت بیان « سرچشمه » و پاک نکردن 666
بهره بردن از عکس ها ، فیلم ها و مطالب این وبلاگ آزادی میباشد
.
.
.
دو عدد توضیح کوچک :
نخست - در یکی از برنامه های « کلاه قرمزی » ، « فامیل دور » از اینکه در زبان فارسی میگوییم « دور انداختن » ناراحت شده بود که چرا ایرانیها ، زباله های خود را در شهر آنها یعنی « دور » میاندازند !
خوشبختانه ایرانیان را به شوونیسم فارس متهم نکرد که جای شکرش باقی است !
.
دوم - همانطور که پیشتر ، در مقاله ( پس زنگها کی به صدا در میایند ؟! ) توضیح داده بودم ، متاسفانه در ایران کنونی ، واژه ها و اصطلاحات انگلیسی جایگزین واژه های زبان فارسی شده و بیش از پیش شنیده میشود !
نام یک کالا « نشان » نامیده میشود ، مانند « آدامس خروس نشان » !
واژه ایی که تا همین چند سال پیش در ایران بکار میرفت « مارک » بود !
ولی متاسفانه ، اکنون ایرانیان از واژه انگلیسی « برند » استفاده میکنند !
و به تازگی متوجه شده ام که تازه همین واژه را هم اشتباهی متوجه شده اند و اشتباهی به کار میبرند !
برای این حضرات ، « برند » یعنی یک نشان معروف !
درصورتی که اصلا بدین گونه نیست !
« برند » یعنی نشان « مارک » حالا چه معروف باشد ، چه نباشد !
برای نمونه ، نشان « پپسی کولا » یا « بی ام و » یا « جانی واکر » از روز نخست ، معروف نبوده ولی از همان روز نخست با همان نشان « برند » به بازار ارائه شده !
.
